anne-sophie

anne-sophie

Mijn weblog

Hier zijn mijn belevenissen te volgen, geschreven tegen alle regels van de Nederlandse schrijfvaardigheid in.

Rome

toerismePosted by Anne-Sophie Wed, May 27, 2009 13:53:40

Een erg warme lentenacht. Na een hele dag loom zijn, blaast de avond verkoeling in de stad, en komt iedereen tot leven. Overal zijn stemmen, ergens speelt iemand accordeon. Ik knipperde met mijn ogen, en was in Rome.
Met mijn koffer, zwaar van de stroopwafels en pralines, stond ik op piazza Dante. Rosa’s naambordje was van de bel verdwenen, en ik moest mijn telefoon bovenhalen om haar te vragen de poort te openen. Ik sleurde mijn koffer de lift in, die gelukkig een goeie dag had, en mij naar de vijfde verdieping bracht. Rosa stond mij op te wachten, in een mouwloos zwart jurkje, met dure zilveren juwelen, en op hoge, zilveren hakken. Ik kreeg niet de tijd om uit te hijgen, of mijn zweet af te vegen, ik had niet de tijd om te bedenken dat ik moe was, of mijzelf toonbaar te maken. Een ongeduldig glas water kon er nog net vanaf, maar dan moest ik absoluut mee naar een feest op de piazza. Terwijl we de straat over staken, vertelde Rosa me wat er gaande was. Tijdens mijn afwezigheid hebben wat inwoners van de piazza een clubje opgericht. Bedoeling is de buurtbewoners weer pratend, musicerend, etend en dansend op de piazza te krijgen. En daartoe hielden ze op mooie lenteavonden als deze, af en toe een feestje. “Wat inwoners” bleken de rijken en kunstenaars der piazza te zijn, met “af en toe” bedoelde Rosa “elke avond”, en het “feestje” hield een vers sushi buffet in, met dure sausjes, tonnen verse fruitsla met gesmolten chocolade, dure wijnen, rijkelijke champagne, en versgebakken Italiaans brood, met olijfolie van de beste kwaliteit. Wat jammer dat ik –nog op Hollands ritme- al voor mijn aankomst gegeten had. Het was een mondain feest. Alles wat in het huis stond, was geschonken door leden. Handgeknoopte tapijten en waardevolle schilderijen, een complete keuken, een vleugelpiano. En als je het geld niet hebt om een vleugelpiano te schenken, dan kan je nog altijd proberen binnen te komen door ze te bespelen. Ik raakte aan de praat met iemand die het gelukt was. Met “Festival van Vlaanderen” kon de pianist zelfs drie woordjes Nederlands. Misschien wel meer, maar daar kwam ik niet achter. Er is niks meer gezegd, de rest van de avond. Hij speelde twee uur lang Chopin voor mij.

Toen de betovering van de eerste avond uitgewerkt was, en de zon weer opkwam, deed ik de dingen die ik altijd gedaan had: op Johanna wachten tussen de zwervers aan Termini, ijs eten bij Fassi –ik een grote beker, Johanna een kleine-, voor Rosa verse inktvis kopen op de markt, ’s nachts langs het colloseum slenteren, de Calabrese huisgenootjes helpen hun voedselpakketten te verorberen (eigengemaakte streekspecialiteiten als pizza met kappertjes en aardappels, of gefrituurde pompoenbladeren, wekelijks naar Rome gestuurd door La Mamma). Maar nu Rome baadde in de zon, kon het dak van Rosa’s Cabrio ook eindelijk een keertje open. We zetten onze zonnebrillen op, en terwijl we luid meezongen met de radio, doorkruisten we de stad, op zoek naar de mooiste Italiaanse mode. Zaterdagnacht gingen alle musea openen, en zo kwam het dat we ook gratis de World Press Photo tentoonstelling zagen, om middernacht in Trastevere.

Het afscheid was net zo vanzelfsprekend als het weerzien. Toch waren we het er dit keer, nog meer dan vorig jaar, over eens dat een volgend weerzien niet zo lang op zich mag laten wachten.

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.