anne-sophie

anne-sophie

Mijn weblog

Hier zijn mijn belevenissen te volgen, geschreven tegen alle regels van de Nederlandse schrijfvaardigheid in.

Rome

toerismePosted by Anne-Sophie Wed, May 27, 2009 13:53:40

Een erg warme lentenacht. Na een hele dag loom zijn, blaast de avond verkoeling in de stad, en komt iedereen tot leven. Overal zijn stemmen, ergens speelt iemand accordeon. Ik knipperde met mijn ogen, en was in Rome.
Met mijn koffer, zwaar van de stroopwafels en pralines, stond ik op piazza Dante. Rosa’s naambordje was van de bel verdwenen, en ik moest mijn telefoon bovenhalen om haar te vragen de poort te openen. Ik sleurde mijn koffer de lift in, die gelukkig een goeie dag had, en mij naar de vijfde verdieping bracht. Rosa stond mij op te wachten, in een mouwloos zwart jurkje, met dure zilveren juwelen, en op hoge, zilveren hakken. Ik kreeg niet de tijd om uit te hijgen, of mijn zweet af te vegen, ik had niet de tijd om te bedenken dat ik moe was, of mijzelf toonbaar te maken. Een ongeduldig glas water kon er nog net vanaf, maar dan moest ik absoluut mee naar een feest op de piazza. Terwijl we de straat over staken, vertelde Rosa me wat er gaande was. Tijdens mijn afwezigheid hebben wat inwoners van de piazza een clubje opgericht. Bedoeling is de buurtbewoners weer pratend, musicerend, etend en dansend op de piazza te krijgen. En daartoe hielden ze op mooie lenteavonden als deze, af en toe een feestje. “Wat inwoners” bleken de rijken en kunstenaars der piazza te zijn, met “af en toe” bedoelde Rosa “elke avond”, en het “feestje” hield een vers sushi buffet in, met dure sausjes, tonnen verse fruitsla met gesmolten chocolade, dure wijnen, rijkelijke champagne, en versgebakken Italiaans brood, met olijfolie van de beste kwaliteit. Wat jammer dat ik –nog op Hollands ritme- al voor mijn aankomst gegeten had. Het was een mondain feest. Alles wat in het huis stond, was geschonken door leden. Handgeknoopte tapijten en waardevolle schilderijen, een complete keuken, een vleugelpiano. En als je het geld niet hebt om een vleugelpiano te schenken, dan kan je nog altijd proberen binnen te komen door ze te bespelen. Ik raakte aan de praat met iemand die het gelukt was. Met “Festival van Vlaanderen” kon de pianist zelfs drie woordjes Nederlands. Misschien wel meer, maar daar kwam ik niet achter. Er is niks meer gezegd, de rest van de avond. Hij speelde twee uur lang Chopin voor mij.

Toen de betovering van de eerste avond uitgewerkt was, en de zon weer opkwam, deed ik de dingen die ik altijd gedaan had: op Johanna wachten tussen de zwervers aan Termini, ijs eten bij Fassi –ik een grote beker, Johanna een kleine-, voor Rosa verse inktvis kopen op de markt, ’s nachts langs het colloseum slenteren, de Calabrese huisgenootjes helpen hun voedselpakketten te verorberen (eigengemaakte streekspecialiteiten als pizza met kappertjes en aardappels, of gefrituurde pompoenbladeren, wekelijks naar Rome gestuurd door La Mamma). Maar nu Rome baadde in de zon, kon het dak van Rosa’s Cabrio ook eindelijk een keertje open. We zetten onze zonnebrillen op, en terwijl we luid meezongen met de radio, doorkruisten we de stad, op zoek naar de mooiste Italiaanse mode. Zaterdagnacht gingen alle musea openen, en zo kwam het dat we ook gratis de World Press Photo tentoonstelling zagen, om middernacht in Trastevere.

Het afscheid was net zo vanzelfsprekend als het weerzien. Toch waren we het er dit keer, nog meer dan vorig jaar, over eens dat een volgend weerzien niet zo lang op zich mag laten wachten.

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post63

Koninginnedag

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Wed, May 27, 2009 13:51:41

Iedereen heeft kunnen zien hoe het verjaardagsfeestje van Nederlands geliefde koningin eindigde in een drama. Maar wat u niet zag, is hoe het nieuws Amsterdam met veel vertraging bereikte. Terwijl het feest in Apeldoorn al lang voorbij was, lakten wij hier nietsvermoedend onze nagels oranje. We zetten een zilveren kroontje op en aten cakejes met glitterglazuur. De hele stad was omgetoverd tot een gigantische rommelmarkt. Kleuters verkochten voor wat koperen muntje de boeken van hun ouders, dozen met oude platen werden bijna gratis uitgedeeld, en overal kon je eten, de gekste dingen eerst. Terwijl een vader vegetarische sushi maakte, zong zijn dochtertje Aan De Amsterdamse Grachten, haar zusje verkocht limonade in haar poppenservies. Mama hield van op een afstand haar zoontje in het oog, die als een echte mini-marktkramer zijn oude speelgoed aanprees: “3 stuks kopen is een gratis taartje”. Maar tegen de tijd dat op ieder plein een concert had moeten losbarsten, met de grootste nationale artiesten en hier en daar een Belg, hoorden wij wat er in Apeldoorn gebeurd was. De vlaggen werden halfstok gehangen en wie niet dronken was, keerde terug naar huis. Er werd gehoopt dat het niet waar is, dat dit de laatste Koninginnedag was.

(En nog het meest van al door mij).


  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post62

“Le silence est l’interprète le plus éloquent de la joie”

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sun, April 19, 2009 19:20:15

… Maar nu ben ik, nog steeds vrolijk, toch terug.


Ik heb maanden geleden een postkaartje gekocht bij de HEMA “groeten uit Amsterdam” met een stralende zon en een paar palmbomen. Ik denk dat de tijd gekomen is om het te versturen! Amsterdam baadt dezer dagen in de zon, de tijd om te flaneren in korte mouwtjes is aangebroken, evenzo de tijd om na de les op een terrasje neer te strijken voor een verse jus d’orange en de tijd om in het park onder een bloesemende wilg te gaan liggen en voorbijvarende bootjes te tellen.
Om binnen te zitten is het alleszins te warm, en daarom hebben Jo en ik onze wekelijkse eetafspraak laatst buitenshuis gehouden. “Goodies” was the place to be: een restaurantje in de negen straatjes, het Trastevere van Amsterdam. De bankjes zijn er charmant witgelakt, de kok is er getalenteerd, er is alleen kaarslicht en een romantische ziel als de mijne kan er, door de steeds openstaande deur, het water –van de overal nabije grachten- rustig horen ruisen.
De zon lokte ook erg veel Belgisch bezoek. Brecht, Judith, Pieter en ik leerden het Vondelpark boomballen bij nacht.

Het was een onverwacht succes, waarna Judith en ik meteen plannen maakten voor de commercialisering. We hadden een bijzondere babbel met Anne van Veen, en we lunchten op het dak van de mooiste bibliotheek die ik ken.

Joachim en Toos kwamen ons daar ‘s namiddags vergezellen in de zon, en bleven een paar dagen plakken. We gingen samen naar het fotomuseum en kregen er kippenvel bij het Monroe-portret van Avedon.

Om jullie, voor ik verder ga met deze opsomming van de alledaagse heerlijkheden waaruit mijn leven tegenwoordig bestaat, van het idee te ontdoen dat ik hier alleen maar in een hangmat lig te zonnen, zal ik het even over mijn nieuwe werk hebben. Ik fiets urenlang in de zon door Amsterdam, op zoek naar basisscholen, waar ik dan bij een kopje koffie ga horen wat ze zoal aan taalbeleid doen. In werkelijkheid gaat het er iets gestructureerder aan toe, maar in het kort komt het daar wel op neer. Het urenlang fietsen is in elk geval niet overdreven. De scholen liggen meestal in mij onbekende uithoeken van Amsterdam. Ik moet het zien als een kans om de stad te ontdekken, want mijn contract houdt helaas geen rekening met mijn oriëntatie-onvermogen. We worden maar een uur verplaatsing betaald. Gelukkig verdwaal ik steeds minder, en worden de dagen van paniekerig en buiten adem een school binnenvallen, steeds schaarser. Fiets Louise en ik nemen ’s morgens vroeg de eerste veerboot naar Amsterdam noord. In mijn fantasie speel ik dan schipper mag ik overvaren, in werkelijkheid sta ik een kwartiertje met mijn ogen dicht op het dek in de zon.

Nee, echt! Ik werk hard… Ach, laten we het erop houden dat ik er met dit werk weer in geslaagd ben het aangename aan het nuttige te koppelen?

Mijn avonden breng ik ook al aardig door. Ik kreeg onlangs van Suzet gratis kaartjes voor Paradiso, een oude kerk op het Leidseplein, omgebouwd tot een hip uitgaansding, met een alternatieve toets alla Vooruit. Ik ging naar het toneel met Jo, in de stadsschouwburg. De antieke Medea liet ons nadenken over alle drama’s van deze tijd. Wordt Medea niet onterecht gek verklaard door de geschiedenis? Is het niet net een heel wijze en dappere vrouw, die haar kinderen wil behoeden voor het landloos zwerven door een vijandige wereld? En dan worden er op scène pannenkoeken gebakken. Er wordt gedanst en gezongen en met Legoblokken gespeeld. En wij konden naar huis.

En dan blijven nog de weekends over. Ik was enkele weken geleden in Leiden, bij mijn Italiaanse vriendin Giovanna, die er na een erasmusjaar definitief heen verhuisd is. Haar hart achterna. Ik was een weekend in Bologna met Margot, om er pasta met verse truffel te eten, en er te dolen door de universiteitsbibliotheek. Ik was ook een avond met Els in Maastricht, waar we toen Victor Reinier voor Flikken achter een gangster aan zagen rennen. Ik was ook nog een zondag in Brussel, om er Harry Mulisch te ontmoeten

en passe-partouts te knippen voor Toos. En net ben ik terug van een feestje in Utrecht.

Verder niet veel nieuws. Ik bega af en toe een stommiteit, zoals het eten van rauwe kip en het oplopen van een serieuze blauwe plek, wanneer ik onhandig op de bagagedrager van mijn grote baas probeer te springen. Ik was zelf niet met de fiets, en ze bood mij een lift aan, ervan uitgaand dat ik fysiek net zo handig ben, als in het schrijven van verslagen. Niet dus.

Maar elke dag denk ik verschillende keren: hier wil ik nooit meer weg. Als ik door op mijn tenen te staan en een paar keer te springen nét bij de laatste fles vers AH-paassap kan (met ananas, açerola, mandarijn en appel). Als ik voor Margot een blender ga kopen bij de HEMA, tussen de kinderen met Jip en Janneke laarsjes. Als ik lees dat Bas en Michel volgens de NY Times in een van de hipste straten ter wereld wonen, en wij er een etentje houden met Koninginnedagpudding als toetje, zelfs bij het missen van mijn NS-trein, het nemen van een Amsterdamse douche of het uitspuwen van de reepjes rauwe AH-kip...





  • Comments(1)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post61

Kersensap en zilveruitjes

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Thu, March 12, 2009 22:51:28

Ik zou uren kunnen schrijven over de afgelopen tijd in België… . Ik zag mijn Klassieke vrienden terug bij geroosterd brood met guacamole en Spaanse chocomoes; ik danste met Annelies, Jan Leyers en Paul Michiels op het podium van de Lotto Arena; terecht gewapend met een paraplu en mijn persoonlijke adviseuse Chloë, ging ik winkelen bij Noa Noa: een sprookjesbos vol kanten truitjes en pastelkleurige rokjes; ik at vegetarische verjaardagswalnotentaart en een Antwerpse aardbei, gedompeld in Godiva chocolade; ik mocht me fotomodel wanen voor een nacht, leende mijn silhouet aan Gentse postkaartjes; en ik wandelde met een beker kersensap in de eerste zon.

Maar mijn Belgische vakantie eindigde sneller dan verwacht, in Amsterdam wachtte mij werk. Op de trein al, ging het mis. Ik stelde vast dat mijn Nederlandse SIM-kaart de benen genomen had. De Italiaanse kaart was blijkbaar gevolgd. En ineens kon ik ook mijn Ignatius Tellis_Cabin Crew Member-badge nergens vinden. Mijn geld en de spreuk die ik in mijn laatste fortune cookie vond, lieten eventuele dieven achter.
Mij nog druk makend over alle spullen die in rook opgegaan waren, zag ik een vies zwart beest met voelsprieten en veel poten, ongegeneerd over de pasta in mijn Amsterdamse kastje wandelen. Het moest er eens van komen. Mijn Roemeense buurman spaart al een heel jaar vuilniszakken op ons balkon. Dat een van zijn huisdiertjes op een mooie dag ook bij mij op zoek zou gaan naar restjes, was te verwachten. Mijn buurman kan mij de komende dagen maar beter mijden. In ieder geval gooide ik de inhoud van het kastje weg, en haalde wat te eten bij AH.
’s Nachts zorgde mijn op hol geslagen thermostaat voor nachtmerries. Toen ik definitief wakker schrok, was het vooral zenuwachtig. Ik had een schooldirectie te interviewen over hun taalbeleid. Het is pas de tweede keer dat ik zoiets doe, en de school waar ik moest zijn, lag dit keer in een uithoek van Amsterdam die ik helemaal niet kende. Ik vertrok veel te vroeg, maar haalde het net niet. Bovendien was ik helemaal doorweekt. En ik had mijn haar nog wel speciaal met Elsève-koninginnenbrij-shampoo gewassen. Bovenop dat alles, was de directrice onze afspraak vergeten.
Gelukkig was er Bas, mijn begeleider voor die ochtend, maar ook gewoon een vriend. Hij reed me in een rechte lijn en minder dan de helft van de tijd naar huis, gaf me koffie en HEMA-kaashapjes, een boek dat ik dringend nodig had en wat goed nieuws. Bij mijn eerste interview had ik blijkbaar een “gedisciplineerde en geïnteresseerde” indruk gemaakt. En die zou mij wel eens heel goed van pas kunnen komen als de volgende stageplaatsen worden uitgedeeld. Door het afgelaste gesprek van de ochtend, hoefde ik in de namiddag geen verslagen te typen, en had ik alle tijd om op te drogen, mijn kamer te desinfecteren en boodschappen te doen.

Morgen weer werken, spannend, maar veelbelovend: we beginnen met een Hindoeschool waar de kindjes op hun verjaardag met zilveruitjes trakteren, en gaan dan naar een moslimschool, waar kinderen geen truien met tekeningen van dieren mogen dragen. Als de zon nu ook nog gaat schijnen…

Slaapwel!

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post60

In Dublin’s fair city…

toerismePosted by Anne-Sophie Sun, December 07, 2008 12:57:31

Annelies heeft de welverdiende eer dit semester aan Trinity College in Dublin te studeren en daarin zag ik een uitgelezen kans tot Iers avontuur. Ondertussen zit mijn weekend Dublin er bijna een week op. Ik heb mijn foto’s met Oscar Wilde, James Joyce en Molly Malone. We hebben ons behoorlijk verdiept in de Ierse geschiedenis én kunst. En omdat de niet te ontlopen globalisering nu eenmaal zijn onweerstaanbare kantjes heeft, zijn we masala thee gaan drinken bij Starbucks en hebben we salade gegeten in het Hard Rock Cafe.

Maar de leukste details bevinden zich natuurlijk in de marge van de reis.

Over marges gesproken: Eindhoven bijvoorbeeld, waar ik het vliegtuig nam. Op het station wilde ik nog geloven dat ik in de foute buurt rondhing om een eerlijk oordeel over de stad te vellen, maar toen ik met de bus naar de luchthaven reed, kon ik er een half uur lang niet omheen: sociale woningen overal, mensen die daar volgens de clichés bijhoren ook. Uiteraard een Mercedes voor elke deur ter anomalie, het PSV stadion al even bevreemdend.

De luchthaven was een ware bevrijding. En niet alleen van de schlagers die ik in de bus, tot hoofdpijn toe, had moeten aanhoren. De toiletten werken er milieubewust op regenwater, green seats worden overal gepromoot, er is een heel net restaurant waar je rustig kan studeren bij een groot glas vers bessensap, in de boekenwinkel geen pulp, maar de shortlist van de AKO-literatuurprijs… En tussen de twee enige vluchten van de dag door, ook nog eens een heus Sinterklaasfeest. De Sint was een week daarvoor met de stoomboot Amsterdam binnengevaren, maar deed zijn aankomst uit Spanje nog eens per vliegtuig over voor de kinderen van het luchthavenpersoneel… “en we zingen en we springen en we zijn zo blij want er zijn geen stoute kinderen bij”…

Mijn gastgezin, of liever dat van Annelies, is ook het vernoemen waard. De vader heeft Engels en filosofie gestudeerd en ligt dus hele dagen in kostuum televisie te kijken. Zijn enige bezigheid is het schrijven van een wekelijks column over eten, in een plaatselijke krant. Naast tv kijken, konfijt hij dus citroenen tot de perfectie bereikt is, of gaat hij betaald uit eten. De moeder is ingenieur en verantwoordelijk voor de boodschappen. Tussen het drukke werk door studeert ze nog eens bij aan Trinity College. Al de drukte verdrinkt ze ’s avonds wel eens in een glaasje of flesje wijn. Of twee. Ze struikelt al eens over een trede van de trap dan, maar wordt er verder alleen maar rustig door. Kleine Greallan -nou ja, hij is acht- slaapt elke nacht tussen zijn ouders. In het weekend komt er van slapen ‘s nachts bijzonder weinig in huis. Hij mag dan immers zelf kiezen wanneer hij naar bed wil, en dat lijkt me zelden voor middernacht te zijn. Verder is elke vrijdag voor hem pannenkoekendag, stormt hij te pas en te onpas de badkamer binnen en was hij gek op de Sinterklaas chocolaatjes van Albert Heijn die ik meegenomen had. Als ik hier de indruk mocht gegeven hebben, dat ze mij niet bevielen, dan is die absoluut ongegrond. Het was een familie, met potentieel voor een cartoon of komische televisieserie, maar wel geweldig vriendelijk en amusant. Ik vond het zonde dat ik na drie dagen afscheid moest nemen.

Tot slot moet ik onze spannendste activiteit niet onvermeld laten: van ons huisje buiten de stad naar het centrum fietsen… Links! Rechts rijden is al niet mijn sterkste punt, dus links was al helemaal een uitdaging. Gelukkig heb ik in Amsterdam veel bijgeleerd, en reed Annelies waar mogelijk voorop. Dat ik desondanks toch nog bijna verongelukte, lag niet aan haar, zelfs niet aan mij, maar aan een domme toeriste. Ze sprong zo, uit het niets, het fietspad op, naar links kijkend, terwijl fietsers (ik dus) in dat geval van rechts kwamen. Remmen was al geen optie meer en dus lag ik een halve seconde later half op de drempel, half op de strook voor fietsen-bussen-taxi’s. De toeriste zag het niet goed komen met mij en vluchtte dus zo snel ze kon weg. De taxi’s achter mij waren alleen maar ongeduldig en dus sleepten Annelies en ikzelf me snel op het voetpad. Als ik zo kijk hoe mijn ijzersterke leren handschoenen er aan toe zijn, mag ik mij gelukkig prijzen dat ik nog handen heb! Op een gat in mijn duim na (niettemin geen gezicht), viel het nogal mee. Dat ik in een grote blauwe plek veranderd ben, en dat mijn duim niet zo beweeglijk meer is als ooit, neem ik er graag bij. Praise The Gloves!

Alive alive oh!



  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post59

En in Carré staat iemand maan en sterren weg te geven

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sun, November 23, 2008 22:31:17

prijs de dag niet voor het avond is
maar mocht het toch zo zijn
dat alles u vandaag gegund is
dan kan men rustig vrolijk zijn

-Herman Van Veen, gisterenavond in Carré

Ik zit vanavond, zoals dikwijls op zondag, over artikelen gebogen. Ik breek, wanhopig en tegen de klok, mijn hoofd over een originele opdracht voor de komende lesweek. Maar vanavond is vreemd. Mijn straat gonst niet van de trams en fietsers. Niemand waagt zich buiten, in de anders zo drukke stad. De straten liggen er levensgevaarlijk glad bij, de sneeuw waait verblindend in je gezicht. (Ik hoop dat ik morgen in betere omstandigheden naar de les kan fietsen). De stad is leeg. Binnen wordt het gevoel versterkt: op de vloer geen slaapzakken meer, Judith en Brecht zijn terug naar België. En het lijkt wel alsof de bruisende inhoud van Amsterdam, hen achterna gereisd is. Maar dan valt me op hoe wonderlijk het is, dat ik hier kan achterblijven. Het wordt een woelige week, maar wel een nieuwe week in Amsterdam. Als mij dat zou bevallen, kan ik gaan dansen op de Dam om klokslag middernacht, ik kan morgenmiddag koffie drinken in de peperdure bar waar Harry Mulisch zijn namiddagen slijt, ik kan naar een theatershow in Carré, ik kan vanillepudding met speculaas eten in een onvindbare Ierse pub. Ik zou het allemaal kunnen overdoen, maar dan zonder Brecht en Judith. Wat een grootse, lichte, vrolijke, diepzinnige.. heerlijke zaterdag hebben ze me bezorgd!

  • Comments(2)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post58

Lieve Sint

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Wed, November 19, 2008 23:52:59

De Sint is ondertussen een week in Nederland. Meer dan drie weken lang, tot en met 5 december, deelt hij pakjes uit aan alle lieve Hollanders. (Op 6 december komt hij dan heel even naar België, dat ligt toch op de baan voor Spanje –dixit Patty). Vannacht is de Sarphatistraat aan de beurt. Mijn schoentje staat te popelen op het balkon! De wortels waren uitverkocht in de AH, dus moet het paard het dit jaar met een banaan doen. Ik hoop dat de banaan morgen voor wat beters geruild is. Ik hoop echter vooral dat de schoen er nog staat...

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post57

...

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Thu, November 13, 2008 11:06:11

Ik ben mij thuis een verlengd weekend gaan uitrusten, en dat heeft deugd gedaan. Het wordt hier in Amsterdam veel te snel licht, zo zonder de geneugte van rolluiken, en dat betekent dat ik af en toe wat gewenste slaap misloop. Gelukkig ben ik nu dus opnieuw wakker genoeg om energiek de ‘hoogopgeleide Belg’ uit te hangen in de lessen “Verwerving Nederlands als Tweede Taal”, om mijn opdrachten voor “Leermiddelen – ontwikkeling” zo te verdedigen, dat niemand er wat van snapt en er dus vanuit gaat dat het wel goed zal zijn én om te bedenken wat ik Harry Mulisch vertel als ik hem op de Dam tegen het lijf zou lopen… Tussendoor doe ik dan nog eens mijn best om er zo autochtoon mogelijk uit te zien, want ik ben het grondig beu in het Engels aangesproken te worden enzovoort. Ik heb de stijl bij momenten te pakken. Soms word ik door de natives zelfs expliciet ‘beeldig’ gevonden. Overigens een woord dat ik (naast ‘schitterend, prachtig, uitzonderlijk’) tegenwoordig iedere avond hoor opstijgen uit de drommen mensen die laat ‘s avonds uit Carré wegzwermen. Daar loopt momenteel de show die (in mijn hoofd) Amsterdam in de ban houdt: “Herman van Veen terug in Carré”. Ik fiets daar tegen afloop van het optreden vaak voorbij, tussen fitnessclub en huis. Want er is ook nog wat energie en nood om te sporten. Over twee weken is het immers mijn beurt om Herman van Veen te gaan bekijken (iets waar ik al sinds mei naar uitkijk) en dan wil ik absoluut in mijn witte concerttruitje passen. Niet alleen over twee weken, maar als het goed is mag ik zaterdag al –op uitnodiging- een avond Concertgebouw meemaken. Een geluk dat in al die drukte Jo voor eten zorgt, tegen de tijd dat school voor mij uit is. Wat heb ik het toch goed :-)

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post56
Next »