anne-sophie

anne-sophie

Mijn weblog

Hier zijn mijn belevenissen te volgen, geschreven tegen alle regels van de Nederlandse schrijfvaardigheid in.

In Dublin’s fair city…

toerismePosted by Anne-Sophie Sun, December 07, 2008 12:57:31

Annelies heeft de welverdiende eer dit semester aan Trinity College in Dublin te studeren en daarin zag ik een uitgelezen kans tot Iers avontuur. Ondertussen zit mijn weekend Dublin er bijna een week op. Ik heb mijn foto’s met Oscar Wilde, James Joyce en Molly Malone. We hebben ons behoorlijk verdiept in de Ierse geschiedenis én kunst. En omdat de niet te ontlopen globalisering nu eenmaal zijn onweerstaanbare kantjes heeft, zijn we masala thee gaan drinken bij Starbucks en hebben we salade gegeten in het Hard Rock Cafe.

Maar de leukste details bevinden zich natuurlijk in de marge van de reis.

Over marges gesproken: Eindhoven bijvoorbeeld, waar ik het vliegtuig nam. Op het station wilde ik nog geloven dat ik in de foute buurt rondhing om een eerlijk oordeel over de stad te vellen, maar toen ik met de bus naar de luchthaven reed, kon ik er een half uur lang niet omheen: sociale woningen overal, mensen die daar volgens de clichés bijhoren ook. Uiteraard een Mercedes voor elke deur ter anomalie, het PSV stadion al even bevreemdend.

De luchthaven was een ware bevrijding. En niet alleen van de schlagers die ik in de bus, tot hoofdpijn toe, had moeten aanhoren. De toiletten werken er milieubewust op regenwater, green seats worden overal gepromoot, er is een heel net restaurant waar je rustig kan studeren bij een groot glas vers bessensap, in de boekenwinkel geen pulp, maar de shortlist van de AKO-literatuurprijs… En tussen de twee enige vluchten van de dag door, ook nog eens een heus Sinterklaasfeest. De Sint was een week daarvoor met de stoomboot Amsterdam binnengevaren, maar deed zijn aankomst uit Spanje nog eens per vliegtuig over voor de kinderen van het luchthavenpersoneel… “en we zingen en we springen en we zijn zo blij want er zijn geen stoute kinderen bij”…

Mijn gastgezin, of liever dat van Annelies, is ook het vernoemen waard. De vader heeft Engels en filosofie gestudeerd en ligt dus hele dagen in kostuum televisie te kijken. Zijn enige bezigheid is het schrijven van een wekelijks column over eten, in een plaatselijke krant. Naast tv kijken, konfijt hij dus citroenen tot de perfectie bereikt is, of gaat hij betaald uit eten. De moeder is ingenieur en verantwoordelijk voor de boodschappen. Tussen het drukke werk door studeert ze nog eens bij aan Trinity College. Al de drukte verdrinkt ze ’s avonds wel eens in een glaasje of flesje wijn. Of twee. Ze struikelt al eens over een trede van de trap dan, maar wordt er verder alleen maar rustig door. Kleine Greallan -nou ja, hij is acht- slaapt elke nacht tussen zijn ouders. In het weekend komt er van slapen ‘s nachts bijzonder weinig in huis. Hij mag dan immers zelf kiezen wanneer hij naar bed wil, en dat lijkt me zelden voor middernacht te zijn. Verder is elke vrijdag voor hem pannenkoekendag, stormt hij te pas en te onpas de badkamer binnen en was hij gek op de Sinterklaas chocolaatjes van Albert Heijn die ik meegenomen had. Als ik hier de indruk mocht gegeven hebben, dat ze mij niet bevielen, dan is die absoluut ongegrond. Het was een familie, met potentieel voor een cartoon of komische televisieserie, maar wel geweldig vriendelijk en amusant. Ik vond het zonde dat ik na drie dagen afscheid moest nemen.

Tot slot moet ik onze spannendste activiteit niet onvermeld laten: van ons huisje buiten de stad naar het centrum fietsen… Links! Rechts rijden is al niet mijn sterkste punt, dus links was al helemaal een uitdaging. Gelukkig heb ik in Amsterdam veel bijgeleerd, en reed Annelies waar mogelijk voorop. Dat ik desondanks toch nog bijna verongelukte, lag niet aan haar, zelfs niet aan mij, maar aan een domme toeriste. Ze sprong zo, uit het niets, het fietspad op, naar links kijkend, terwijl fietsers (ik dus) in dat geval van rechts kwamen. Remmen was al geen optie meer en dus lag ik een halve seconde later half op de drempel, half op de strook voor fietsen-bussen-taxi’s. De toeriste zag het niet goed komen met mij en vluchtte dus zo snel ze kon weg. De taxi’s achter mij waren alleen maar ongeduldig en dus sleepten Annelies en ikzelf me snel op het voetpad. Als ik zo kijk hoe mijn ijzersterke leren handschoenen er aan toe zijn, mag ik mij gelukkig prijzen dat ik nog handen heb! Op een gat in mijn duim na (niettemin geen gezicht), viel het nogal mee. Dat ik in een grote blauwe plek veranderd ben, en dat mijn duim niet zo beweeglijk meer is als ooit, neem ik er graag bij. Praise The Gloves!

Alive alive oh!



  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post59