anne-sophie

anne-sophie

Mijn weblog

Hier zijn mijn belevenissen te volgen, geschreven tegen alle regels van de Nederlandse schrijfvaardigheid in.

Koninginnedag

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Wed, May 27, 2009 13:51:41

Iedereen heeft kunnen zien hoe het verjaardagsfeestje van Nederlands geliefde koningin eindigde in een drama. Maar wat u niet zag, is hoe het nieuws Amsterdam met veel vertraging bereikte. Terwijl het feest in Apeldoorn al lang voorbij was, lakten wij hier nietsvermoedend onze nagels oranje. We zetten een zilveren kroontje op en aten cakejes met glitterglazuur. De hele stad was omgetoverd tot een gigantische rommelmarkt. Kleuters verkochten voor wat koperen muntje de boeken van hun ouders, dozen met oude platen werden bijna gratis uitgedeeld, en overal kon je eten, de gekste dingen eerst. Terwijl een vader vegetarische sushi maakte, zong zijn dochtertje Aan De Amsterdamse Grachten, haar zusje verkocht limonade in haar poppenservies. Mama hield van op een afstand haar zoontje in het oog, die als een echte mini-marktkramer zijn oude speelgoed aanprees: “3 stuks kopen is een gratis taartje”. Maar tegen de tijd dat op ieder plein een concert had moeten losbarsten, met de grootste nationale artiesten en hier en daar een Belg, hoorden wij wat er in Apeldoorn gebeurd was. De vlaggen werden halfstok gehangen en wie niet dronken was, keerde terug naar huis. Er werd gehoopt dat het niet waar is, dat dit de laatste Koninginnedag was.

(En nog het meest van al door mij).


  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post62

“Le silence est l’interprète le plus éloquent de la joie”

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sun, April 19, 2009 19:20:15

… Maar nu ben ik, nog steeds vrolijk, toch terug.


Ik heb maanden geleden een postkaartje gekocht bij de HEMA “groeten uit Amsterdam” met een stralende zon en een paar palmbomen. Ik denk dat de tijd gekomen is om het te versturen! Amsterdam baadt dezer dagen in de zon, de tijd om te flaneren in korte mouwtjes is aangebroken, evenzo de tijd om na de les op een terrasje neer te strijken voor een verse jus d’orange en de tijd om in het park onder een bloesemende wilg te gaan liggen en voorbijvarende bootjes te tellen.
Om binnen te zitten is het alleszins te warm, en daarom hebben Jo en ik onze wekelijkse eetafspraak laatst buitenshuis gehouden. “Goodies” was the place to be: een restaurantje in de negen straatjes, het Trastevere van Amsterdam. De bankjes zijn er charmant witgelakt, de kok is er getalenteerd, er is alleen kaarslicht en een romantische ziel als de mijne kan er, door de steeds openstaande deur, het water –van de overal nabije grachten- rustig horen ruisen.
De zon lokte ook erg veel Belgisch bezoek. Brecht, Judith, Pieter en ik leerden het Vondelpark boomballen bij nacht.

Het was een onverwacht succes, waarna Judith en ik meteen plannen maakten voor de commercialisering. We hadden een bijzondere babbel met Anne van Veen, en we lunchten op het dak van de mooiste bibliotheek die ik ken.

Joachim en Toos kwamen ons daar ‘s namiddags vergezellen in de zon, en bleven een paar dagen plakken. We gingen samen naar het fotomuseum en kregen er kippenvel bij het Monroe-portret van Avedon.

Om jullie, voor ik verder ga met deze opsomming van de alledaagse heerlijkheden waaruit mijn leven tegenwoordig bestaat, van het idee te ontdoen dat ik hier alleen maar in een hangmat lig te zonnen, zal ik het even over mijn nieuwe werk hebben. Ik fiets urenlang in de zon door Amsterdam, op zoek naar basisscholen, waar ik dan bij een kopje koffie ga horen wat ze zoal aan taalbeleid doen. In werkelijkheid gaat het er iets gestructureerder aan toe, maar in het kort komt het daar wel op neer. Het urenlang fietsen is in elk geval niet overdreven. De scholen liggen meestal in mij onbekende uithoeken van Amsterdam. Ik moet het zien als een kans om de stad te ontdekken, want mijn contract houdt helaas geen rekening met mijn oriëntatie-onvermogen. We worden maar een uur verplaatsing betaald. Gelukkig verdwaal ik steeds minder, en worden de dagen van paniekerig en buiten adem een school binnenvallen, steeds schaarser. Fiets Louise en ik nemen ’s morgens vroeg de eerste veerboot naar Amsterdam noord. In mijn fantasie speel ik dan schipper mag ik overvaren, in werkelijkheid sta ik een kwartiertje met mijn ogen dicht op het dek in de zon.

Nee, echt! Ik werk hard… Ach, laten we het erop houden dat ik er met dit werk weer in geslaagd ben het aangename aan het nuttige te koppelen?

Mijn avonden breng ik ook al aardig door. Ik kreeg onlangs van Suzet gratis kaartjes voor Paradiso, een oude kerk op het Leidseplein, omgebouwd tot een hip uitgaansding, met een alternatieve toets alla Vooruit. Ik ging naar het toneel met Jo, in de stadsschouwburg. De antieke Medea liet ons nadenken over alle drama’s van deze tijd. Wordt Medea niet onterecht gek verklaard door de geschiedenis? Is het niet net een heel wijze en dappere vrouw, die haar kinderen wil behoeden voor het landloos zwerven door een vijandige wereld? En dan worden er op scène pannenkoeken gebakken. Er wordt gedanst en gezongen en met Legoblokken gespeeld. En wij konden naar huis.

En dan blijven nog de weekends over. Ik was enkele weken geleden in Leiden, bij mijn Italiaanse vriendin Giovanna, die er na een erasmusjaar definitief heen verhuisd is. Haar hart achterna. Ik was een weekend in Bologna met Margot, om er pasta met verse truffel te eten, en er te dolen door de universiteitsbibliotheek. Ik was ook een avond met Els in Maastricht, waar we toen Victor Reinier voor Flikken achter een gangster aan zagen rennen. Ik was ook nog een zondag in Brussel, om er Harry Mulisch te ontmoeten

en passe-partouts te knippen voor Toos. En net ben ik terug van een feestje in Utrecht.

Verder niet veel nieuws. Ik bega af en toe een stommiteit, zoals het eten van rauwe kip en het oplopen van een serieuze blauwe plek, wanneer ik onhandig op de bagagedrager van mijn grote baas probeer te springen. Ik was zelf niet met de fiets, en ze bood mij een lift aan, ervan uitgaand dat ik fysiek net zo handig ben, als in het schrijven van verslagen. Niet dus.

Maar elke dag denk ik verschillende keren: hier wil ik nooit meer weg. Als ik door op mijn tenen te staan en een paar keer te springen nét bij de laatste fles vers AH-paassap kan (met ananas, açerola, mandarijn en appel). Als ik voor Margot een blender ga kopen bij de HEMA, tussen de kinderen met Jip en Janneke laarsjes. Als ik lees dat Bas en Michel volgens de NY Times in een van de hipste straten ter wereld wonen, en wij er een etentje houden met Koninginnedagpudding als toetje, zelfs bij het missen van mijn NS-trein, het nemen van een Amsterdamse douche of het uitspuwen van de reepjes rauwe AH-kip...





  • Comments(1)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post61

Kersensap en zilveruitjes

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Thu, March 12, 2009 22:51:28

Ik zou uren kunnen schrijven over de afgelopen tijd in België… . Ik zag mijn Klassieke vrienden terug bij geroosterd brood met guacamole en Spaanse chocomoes; ik danste met Annelies, Jan Leyers en Paul Michiels op het podium van de Lotto Arena; terecht gewapend met een paraplu en mijn persoonlijke adviseuse Chloë, ging ik winkelen bij Noa Noa: een sprookjesbos vol kanten truitjes en pastelkleurige rokjes; ik at vegetarische verjaardagswalnotentaart en een Antwerpse aardbei, gedompeld in Godiva chocolade; ik mocht me fotomodel wanen voor een nacht, leende mijn silhouet aan Gentse postkaartjes; en ik wandelde met een beker kersensap in de eerste zon.

Maar mijn Belgische vakantie eindigde sneller dan verwacht, in Amsterdam wachtte mij werk. Op de trein al, ging het mis. Ik stelde vast dat mijn Nederlandse SIM-kaart de benen genomen had. De Italiaanse kaart was blijkbaar gevolgd. En ineens kon ik ook mijn Ignatius Tellis_Cabin Crew Member-badge nergens vinden. Mijn geld en de spreuk die ik in mijn laatste fortune cookie vond, lieten eventuele dieven achter.
Mij nog druk makend over alle spullen die in rook opgegaan waren, zag ik een vies zwart beest met voelsprieten en veel poten, ongegeneerd over de pasta in mijn Amsterdamse kastje wandelen. Het moest er eens van komen. Mijn Roemeense buurman spaart al een heel jaar vuilniszakken op ons balkon. Dat een van zijn huisdiertjes op een mooie dag ook bij mij op zoek zou gaan naar restjes, was te verwachten. Mijn buurman kan mij de komende dagen maar beter mijden. In ieder geval gooide ik de inhoud van het kastje weg, en haalde wat te eten bij AH.
’s Nachts zorgde mijn op hol geslagen thermostaat voor nachtmerries. Toen ik definitief wakker schrok, was het vooral zenuwachtig. Ik had een schooldirectie te interviewen over hun taalbeleid. Het is pas de tweede keer dat ik zoiets doe, en de school waar ik moest zijn, lag dit keer in een uithoek van Amsterdam die ik helemaal niet kende. Ik vertrok veel te vroeg, maar haalde het net niet. Bovendien was ik helemaal doorweekt. En ik had mijn haar nog wel speciaal met Elsève-koninginnenbrij-shampoo gewassen. Bovenop dat alles, was de directrice onze afspraak vergeten.
Gelukkig was er Bas, mijn begeleider voor die ochtend, maar ook gewoon een vriend. Hij reed me in een rechte lijn en minder dan de helft van de tijd naar huis, gaf me koffie en HEMA-kaashapjes, een boek dat ik dringend nodig had en wat goed nieuws. Bij mijn eerste interview had ik blijkbaar een “gedisciplineerde en geïnteresseerde” indruk gemaakt. En die zou mij wel eens heel goed van pas kunnen komen als de volgende stageplaatsen worden uitgedeeld. Door het afgelaste gesprek van de ochtend, hoefde ik in de namiddag geen verslagen te typen, en had ik alle tijd om op te drogen, mijn kamer te desinfecteren en boodschappen te doen.

Morgen weer werken, spannend, maar veelbelovend: we beginnen met een Hindoeschool waar de kindjes op hun verjaardag met zilveruitjes trakteren, en gaan dan naar een moslimschool, waar kinderen geen truien met tekeningen van dieren mogen dragen. Als de zon nu ook nog gaat schijnen…

Slaapwel!

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post60

En in Carré staat iemand maan en sterren weg te geven

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sun, November 23, 2008 22:31:17

prijs de dag niet voor het avond is
maar mocht het toch zo zijn
dat alles u vandaag gegund is
dan kan men rustig vrolijk zijn

-Herman Van Veen, gisterenavond in Carré

Ik zit vanavond, zoals dikwijls op zondag, over artikelen gebogen. Ik breek, wanhopig en tegen de klok, mijn hoofd over een originele opdracht voor de komende lesweek. Maar vanavond is vreemd. Mijn straat gonst niet van de trams en fietsers. Niemand waagt zich buiten, in de anders zo drukke stad. De straten liggen er levensgevaarlijk glad bij, de sneeuw waait verblindend in je gezicht. (Ik hoop dat ik morgen in betere omstandigheden naar de les kan fietsen). De stad is leeg. Binnen wordt het gevoel versterkt: op de vloer geen slaapzakken meer, Judith en Brecht zijn terug naar België. En het lijkt wel alsof de bruisende inhoud van Amsterdam, hen achterna gereisd is. Maar dan valt me op hoe wonderlijk het is, dat ik hier kan achterblijven. Het wordt een woelige week, maar wel een nieuwe week in Amsterdam. Als mij dat zou bevallen, kan ik gaan dansen op de Dam om klokslag middernacht, ik kan morgenmiddag koffie drinken in de peperdure bar waar Harry Mulisch zijn namiddagen slijt, ik kan naar een theatershow in Carré, ik kan vanillepudding met speculaas eten in een onvindbare Ierse pub. Ik zou het allemaal kunnen overdoen, maar dan zonder Brecht en Judith. Wat een grootse, lichte, vrolijke, diepzinnige.. heerlijke zaterdag hebben ze me bezorgd!

  • Comments(2)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post58

Lieve Sint

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Wed, November 19, 2008 23:52:59

De Sint is ondertussen een week in Nederland. Meer dan drie weken lang, tot en met 5 december, deelt hij pakjes uit aan alle lieve Hollanders. (Op 6 december komt hij dan heel even naar België, dat ligt toch op de baan voor Spanje –dixit Patty). Vannacht is de Sarphatistraat aan de beurt. Mijn schoentje staat te popelen op het balkon! De wortels waren uitverkocht in de AH, dus moet het paard het dit jaar met een banaan doen. Ik hoop dat de banaan morgen voor wat beters geruild is. Ik hoop echter vooral dat de schoen er nog staat...

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post57

...

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Thu, November 13, 2008 11:06:11

Ik ben mij thuis een verlengd weekend gaan uitrusten, en dat heeft deugd gedaan. Het wordt hier in Amsterdam veel te snel licht, zo zonder de geneugte van rolluiken, en dat betekent dat ik af en toe wat gewenste slaap misloop. Gelukkig ben ik nu dus opnieuw wakker genoeg om energiek de ‘hoogopgeleide Belg’ uit te hangen in de lessen “Verwerving Nederlands als Tweede Taal”, om mijn opdrachten voor “Leermiddelen – ontwikkeling” zo te verdedigen, dat niemand er wat van snapt en er dus vanuit gaat dat het wel goed zal zijn én om te bedenken wat ik Harry Mulisch vertel als ik hem op de Dam tegen het lijf zou lopen… Tussendoor doe ik dan nog eens mijn best om er zo autochtoon mogelijk uit te zien, want ik ben het grondig beu in het Engels aangesproken te worden enzovoort. Ik heb de stijl bij momenten te pakken. Soms word ik door de natives zelfs expliciet ‘beeldig’ gevonden. Overigens een woord dat ik (naast ‘schitterend, prachtig, uitzonderlijk’) tegenwoordig iedere avond hoor opstijgen uit de drommen mensen die laat ‘s avonds uit Carré wegzwermen. Daar loopt momenteel de show die (in mijn hoofd) Amsterdam in de ban houdt: “Herman van Veen terug in Carré”. Ik fiets daar tegen afloop van het optreden vaak voorbij, tussen fitnessclub en huis. Want er is ook nog wat energie en nood om te sporten. Over twee weken is het immers mijn beurt om Herman van Veen te gaan bekijken (iets waar ik al sinds mei naar uitkijk) en dan wil ik absoluut in mijn witte concerttruitje passen. Niet alleen over twee weken, maar als het goed is mag ik zaterdag al –op uitnodiging- een avond Concertgebouw meemaken. Een geluk dat in al die drukte Jo voor eten zorgt, tegen de tijd dat school voor mij uit is. Wat heb ik het toch goed :-)

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post56

Terug in A'dam

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sat, October 25, 2008 23:52:57

Na een rustige herfstvakantie (die alleen een handvol faculteiten in Nederland gegund is), ben ik terug in Amsterdam beland.

Gisterenavond regisseerde Brecht Oscar Wildes Salomé in het Pleintheater. Op drie minuten wandelen van mijn Amsterdamse woonst, is dat.
Wilde ik het stuk zien, had ik eerst om vier uur een trein te halen in Gent. Het zat me mee (dacht ik): ik haalde zelfs de trein van drie (die wat vertraging had). De conducteur van die trein zou bovendien speciaal voor mij Antwerpen bellen, om de trein naar Amsterdam tegen te houden.
Maar in Antwerpen: geen treinen naar Amsterdam te bespeuren. Niet de mijne, maar ook geen volgende. Technische problemen.
Ik was wel bij het handvol gelukkigen die zich als sardienen met pootjes (want rechtstaand) op de stoptrein konden wurmen richting Roosendaal. De inhoud van de trein moest ook na de overstap richting Amsterdam rechtstaan, maar geraakte met een dik uur vertraging, bezweet, geïrriteerd en moe wél tot een regenachtig Amsterdam.
Ik bleef lachen: op zo’n overvolle trein werden natuurlijk geen kaartjes gestempeld, en zo heb ik nog een gratis reis Essen-Amsterdam te goed.

Het toneelstuk heb ik dus gehaald. Cie Hatsjie en Brecht hebben het er schitterend vanaf gebracht. Het probleem is gekend: Salomé moet eenieders adem benemen met een dans. Zelfs steengoeie hoofdactrices in grote producties zijn hoogst zelden getalenteerde danseressen. Laat staan zó goed dat ze in staat zouden zijn de kern van het stuk te brengen, zoals Wildes woorden dat doen. Omdat de verleidingsdans dus bij voorbaat flopt, is het de zorg van iedere regisseur die Salomé wil opvoeren, een alternatief te vinden. Gisterenavond was die adembenemend tot de essentie herleid: verleiden. Resultaat was een langzame, sensuele scène, die mij op het puntje van mijn stoel kluisterde. Houd Cie Hatsjie in de gaten!

Na het avondje cultuur, stelde ik vast dat ik zowel mijn regenjas als mijn winterjas thuis vergeten ben. Om van mijn dierbaarste bezit maar te zwijgen: de haardroger. ‘Gelukkig’ is mijn verwarming nog steeds kapot, en heb ik met de tropische temperaturen die hier binnen heersen, steevast genoeg aan zomerkleren. Maar ook de overige somberheid is intussen opgelost: de zon straalde deze morgen, haardrogers heb je blijkbaar al vanaf 10euro en voor nog eens 10euro kan je ook 3 topboeken halen in de Slegte, dezer dagen. Er gaat tot slot niets boven het tikken van fietssloten tegen Amstelbruggetjes, na een zaterdagvoormiddag fietsen door een zonnige wereldstad. Amsterdam! Ik ben terug!

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post55

Intussen in Amsterdam...

AmsterdamPosted by Anne-Sophie Sat, October 11, 2008 13:02:18

Sinds mijn laatste entry is het leven hier alleen maar spannend, intens, verrassend, boeiend en geweldig geweest. Ik moet er mijn agenda bijhalen om niks te vergeten.

Op de docentennamiddag in het Amsterdamse fotomuseum, voelde ik voor het eerst het einde van het studentenleven nabij. Ik doorstond dapper de workshop die qua hoeveelheid interactie zelfs voor de gemiddelde (lees: brutale –niet mijn woorden-) Hollander tegenviel (“stel jezelf voor”, “waar ben je trots op”…). Als beloning voor onze aandacht en medewerking waren er aan het einde vrijkaartjes voor het museum, chocoladekoekjes en thee.

Op de allereerste druilerige herfstavond ben ik met Michel naar Bart Peeters gaan kijken. Als ik zeg dat we aan zijn voeten zaten, zal dat maar een paar centimeters gescheeld hebben. Na 3 cd’s kunnen Bart Peeters en band een heel optreden vullen met alleen maar ijzersterke nummers. Een schitterend concert!

De dagen daarop kreeg de druilerigheid een vervolg in vreselijk stormweer. Met de fiets naar de les gaan was echter onvermijdelijk, evenals 2 nachten doorwerken aan een moeilijke opdracht. Kleddernat en doodop bleef ik Amsterdam echter onvoorwaardelijk adoreren.

Samen met Anna en Salomé hebben we een verjaardagspartijtje voor Michel gehouden in de zoo van Rotterdam. Panda Poffer was tot onze grote ontgoocheling gesloten. Geen poffertjes met 21 kaarsjes dus, maar de schitterende collectie giraffen maakte onze dag.

Mijn hart heeft het die avond bijna begeven toen ik op 4 minuten tijd álle trappen in Antwerpen Centraal oprende om in Gent te raken. Sofie had spannende verhalen over een nieuwe job als assistente van Jan Leyers, zondag had Toon vrijkaarten voor Park Astérix. Een educatief verantwoorde uistap, bij gebrek aan Latijnse les dit jaar. De goden voorzagen zon en ontzettend veel plezier in het Gallische dorpje nabij Parijs. .

Verder heeft de Uva Chomsky bijna onderuit gehaald, kookt Jo iedere week beter spaghetti, eten wij nog steeds verrukkelijk vaak Italiaans, vergeet ik wel eens een artikel te lezen en heb ik een indrukwekkende collectie lege Albert Heijn peer-kersensapflesjes bijeen gespaard.

Op het programma voor de komende tijd staan een jazzcruise, een Jip&Janneke voorleesavond, een weekend in een huisje aan zee en het maken van een concreet plan voor een buitenlandse stage alias wereldreis (of was het omgekeerd?)!

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post54
Next »