anne-sophie

anne-sophie

Mijn weblog

Hier zijn mijn belevenissen te volgen, geschreven tegen alle regels van de Nederlandse schrijfvaardigheid in.

Terug Thuis

algemeenPosted by Anne-Sophie Thu, February 28, 2008 18:26:10

Wat is er gelukkiger en mooier
dan wanneer de geest zijn last neerlegt en na inspanningen
in het buitenland te komen bij zijn eigen huis
en haard en te rusten in zijn langverwachte bed?

-Catullus

  • Comments(1)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post43

Pompei

algemeenPosted by Anne-Sophie Wed, February 27, 2008 17:15:17
Voor ik deze morgen het beruchte examen Orazio Lirico aflegde, moest ik mijn schoenen nog onder het stof van Pompei vandaan borstelen. Het is ondertussen al twee weken geleden dat we de stad bezochten die bijna 2000 jaar geleden onder een vier meter dikke laag vulkanisch as begraven werd, na een fatale uitbarsting van de Vesuvius. Alvorens daar ons hart op te halen, maakten we een tussenstop in Napels. Noch de beruchte bergen vuilnis, noch de maffia kregen we te zien. Enkel de fabelachtig grote citroenen waarmee ze daar Limoncello produceren, en de sinaasappels die je zo van de bomen kon plukken, blijven ons bij. Van Pompei echter, zijn de kleinste details onvergetelijk. We schrokken bij aankomst van de supermarkten, hotels en restaurants. Gelukkig school achter de moderne stad zoveel meer dan het verhoopte antieke dorp. Het was nog vroeg, de dreigende Vesuvius een beetje mistig, toen we het paradijs voor classici betraden. De verhaaltjes over de familie Pulcher, die we destijds in de klas op vrijdag voorgelezen kregen, de prentjes die Phoenix illustreerden, zelfs de kaft van onze eerste zelfstandige lectuur Latijn aan de univ: Pompei bracht het tot leven. Een beetje stoffig allemaal, dat wel. Maar alles nog wonderlijk compleet. Alsof de huisjes enkele generaties onbewoond waren, maar de stad stond te popelen om te herleven. Er viel al wel eens een plakje kalk van de muren, de meeste beelden missen hier of daar een ledemaat, de kleuren worden overal wat vager, maar dat zagen we niet. De stad was compleet met bordeel, badhuis, bakkerij, openbare toiletten, een klein theater met dak (Plautus en Terentius voor de gelegenheid door de hoofdtelefoon opgevoerd), een gigantisch amfitheater, politieke slogans op de muren, mensen met verschrikte gelaatsuitdrukking die te laat probeerden te ontkomen aan de lavastromen… Zes uren lieten nog een halve stad te ontdekken… Een zoveelste reden om gauw naar hier terug te keren.

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post42

Idraulico

algemeenPosted by Anne-Sophie Wed, February 20, 2008 20:50:52

Je verwacht niet van iemand die de buizen onder je wastafel vervangt, dat hij je tijdens je studie even komt storen, om te vragen, als het de receptie van het concept “liefde” betreft, of je voorkeur dan eerder uitgaat naar Horatius of Catullus. Of welke je favoriete passage uit de Divina Commedia van Dante is… Maar mij overkwam het, toen ik vandaag thuis moest blijven om de deur open te maken voor Artan, de “idraulico”. Hij studeert Chinees in zijn vrije tijd en is vastbesloten met zijn sculpturen beroemd te worden in Amerika. Zijn broer, een schilder met faam, vloog vorige week nog over uit NY om met Rosa en mij pasta te eten. Tja, Rosa is kieskeurig als het de mensen betreft voor wie ze hier de deur opent. Zelfs de loodgieter moet wat van cultuur kennen…

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post41

Chinees nieuwjaar

algemeenPosted by Anne-Sophie Fri, February 15, 2008 17:04:02

Thuis is oudejaarsavond misschien wel wat te rustig aan mij voorbijgegaan. Hier kreeg ik de kans om het goed te maken. Onze buurt loopt over van de Chinezen, en die vierden vorige week Oud en Nieuw. Rosa bleek bovendien beste vrienden met de eigenares van de beste Chinees in Italië. Zo konden we op oudejaar mee aanzitten voor pekingeend en rode sojataart met geflambeerde ananas. De Pekingeend fascineerde mij al lang. Ze is (op gewone dagen) opvallend duurder dan de andere gerechten en je moet ze twee dagen op voorhand bestellen. Ik kon niet anders concluderen dan dat ze overgevlogen werd uit Peking. De realiteit is iets minder spectaculair: de eend wordt twee dagen lang arbeidsintensief gemarineerd. Je eet ze uit een sojadoekje met komkommer, ui en chocoladeachtige saus.

Iedereen, inclusief Chinezen, kroop er die avond op tijd in, want 7 februari was voor niemand een officiële feestdag. Zodoende werd het echte nieuwjaarsfeest tot zondag uitgesteld. Op onze piazza gaven Italianen Kung-Fu demonstraties en liepen Chinezen rond met suikerspinnen. In de namiddag trokken een grote, felgekleurde draak en een stoet met dansers de Via del Corso door, waarna ze op een groot plein een muziek- en dansspektakel opvoerden voor wie groot genoeg was, vooraan stond, of een plaatsje kon bemachtigen op een balkon. Niet echt voor mij dus. De kleuren, de oosterse muziek, de blauwe hemel en de ballons die ons om de oren vlogen, waren echter voor iedereen een overweldigend begin van het Jaar van de Rat. Het eerste jaar van de cyclus, een jaar waarin volgens de traditie alles wat begonnen wordt, een mooi einde zal kennen.

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post40

Trastevere

algemeenPosted by Anne-Sophie Wed, February 06, 2008 17:14:15

Trastevere is de meer sprookjesachtige zijde van de Tiber, voor wie van Romeinse geschiedenis genoeg heeft. Ik had vooral genoeg van de geschiedenis van het Latijn in Frankrijk gedurende de tweede helft van de 9e eeuw. Buiten was het warmer, mooier en vrijdagavond, nog een eeuwigheid tot mijn examen. Ik belde Pierre, die aan de overkant van de Tiber wóónt. Een jaar geleden is hij op goed geluk uit Wallonië gevlucht: te koud. De zon hier beviel hem en hij bleef. Ondertussen spreekt hij genoeg Italiaans, opdat geen van ons beiden zijn andere landstaal hoeft boven te halen. Tegen achten spraken we af op een terrasje in Trastevere (ja, wij dineren hier buiten, jullie?), waar we voor vijf euro een verrukkelijke verse pasta met scampi en zeewier aten! Daarna was het tijd voor een koffie, waarbij we het eens over de splitsing van ons land konden hebben. “Of hoe hij binnenkort in mijn buurland zou wonen, omdat ze in zijn deel hele dagen niks uitvreten” (zijn woorden). Ook de conclusie was aan Pierre: “Waarom zouden we gaan werken als een werkloze meer verdient. Jullie zijn toch wel een klein beetje dom hoor, gaan werken voor niks.. of neen, wacht…” glunderde hij “…voor ons!”. Hij liet zich grijnzend achteroverzakken in de oosterse kussens van “Bali”, een schitterende bar, uitstekend verstopt voor toeristen. Je kan daar vanillethee met rum-aroma drinken, taart met onwaarschijnlijke combinaties aan ingrediënten wordt er voor je ogen gebakken en na negen gaat ook de cocktailbar met tropische muziek open. Om de volledige menukaart te lezen, moet ik terug, de dessertkaart nam al de helft van de avond in beslag. We deelden na grondig overleg chocolade – kokosijskoekjes met vers fruit. Ik had er gekampeerd, zat ik niet toch een klein beetje in met de historie van het Latijn. Dus keerde ik terug, door de smalle straatjes, over de kasseitjes en tussen de lichtjes, langs prullenstalletjes en typische snoep-en koekjeswinkels die hier open zijn tot na middernacht. Ik moet maar eens heel gauw terugkeren, met veel tijd.

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post39

Nieuwsflitsen

algemeenPosted by Anne-Sophie Mon, February 04, 2008 21:54:33

- Ik heb het maximum gehaald op mijn eerste examen. Het systeem was weer op en top Romeins: iedereen stroomt om 9 uur samen voor de deur van de professor en dan wacht je geduldig tot de student voor je, jouw naam roept (arm kind voor mij). Dat kan lang duren, heel lang… vijf uur, in mijn geval.

- Rosa is overspannen, moe en slapeloos. Slecht geweten om haar teveel nachten bij Luca en teveel telefoneren met Herman om dat te compenseren, maar dat zal ik maar voor me houden. Zelf beweert ze dat het nog altijd ligt aan die dag waarop ze eens zes volle uren gewerkt heeft.

- Mijn haren zijn geknipt. Een Chinees die nog met grote modellen en rijke mensen heeft gewerkt in een salon op Piazza di Spagna, heeft hier om de hoek net een eigen zaakje geopend. Wie het weet te vinden, wordt voor belachelijk weinig geld schitterend gekapt.

- Rosa is op zoek naar mijn opvolgster. De eerste klaagde terecht over de belachelijke prijs voor water en elektriciteit en de ‘geen-bezoek-regel’. De tweede stelde niet de juiste vragen en zal ongetwijfeld grote ogen trekken bij het ondertekenen van het contract.

- Het blijft warm, gauw zonnige foto’s en het verhaal van mijn recente avond in Trastevere.

  • Comments(1)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post38

Laatste Landing in Rome

algemeenPosted by Anne-Sophie Wed, January 30, 2008 00:01:57

Ik heb het afgelopen jaar veel vaker het vliegtuig genomen dan de trein. En dat went. De man naast me in het vliegtuig, had duidelijk minder ervaring. Bij élke schok die het vliegtuig maakte (en we zaten middenin een storm…), greep hij paniekerig zijn armleuningen vast en keek hij angstig rond, op zoek naar de eersten die hun reddingsvest tevoorschijn haalden. Arme man (maar stiekem toch een beetje komisch). Toen ik mijn leeslampje deed branden, gaapte hij me eerst vol verwondering aan. Hij probeerde het vervolgens zelf. Toen hij na een kwartier de lamp net niet uit het plafond gevezen had, besloot ik hem het drukknopje te wijzen.

Het was donker toen ik landde, jammer, want het mooiste aan Rome uit de lucht, is toch wel de Tiber die tussen versleten velden kronkelt. De verdorde grasweiden waarop de eerste senatoren hun graan zaaiden en dan die eeuwige Tiber daartussen. Prachtig. Maar zaterdag bleef het bij Romeinse lichtjes.

Toen de vliegtuigdeuren openden, werd ik zoals gewoonlijk verrast door de temperaturen. Eens in België lijk ik te vergeten dat het mogelijk is, rond deze tijd van het jaar. Hier schijnt nu al de zon van laatste lagere schooldagen, de jas aan de riem van de boekentas geknoopt, geen toetsen meer, picknick houden in de tuin, of in slaap vallen in de auto naar zee. En elke dag wordt het zomerser.

Thuis vond ik Rosa, echter geen kerstboom meer, geen pakjes. Ik stond daar mooi, met mijn Neuhauspralines die ik had gekocht om te ruilen tegen het geschenkje onder de boom. Ik gaf ze de chocolade toch maar, ze was er blij mee. Zó blij, dat ze onmiddellijk vertrok om haar pralines aan Herman te tonen. Pas zondagavond kwam ze terug “we hebben ze allemaal opgegeten!”

Maar helemaal overtuigen doen de rust en de zon me toch niet. Ik ben namelijk doodsbang voor de Italiaanse examens die nu wel erg dichtbij zijn (morgen…). Met een hoog “ik ben er niet gerust in”-gehalte, kan ik ze bezwaarlijk genuanceerder omschrijven dan afschrikwekkend en slapeloosheidvoorspellend. Allemaal mondeling, geen genade en een dik pak onvertaalde Horatius. Brrr.

Naast het einde van mijn examen-angsten, lonkt thuis een ander mooi vooruitzicht. Van het vliegtuig loop ik recht de dansvloer op! Afgelopen vrijdag had ik nog het immense geluk van op de tweede rij een live concert van levende tangolegende Alfredo Marcucci mee te maken. (http://www.oorverblindend.be/locatie.html) Voor het geval dat zou tegenvallen, was er het prachtige kapeldecor om te bewonderen, maar dat zal voor een andere keer zijn… De muziek was fenomenaal! Terwijl in mijn hoofd de inspiratie bruiste, maakten mijn tenen tangofiguurtjes in mijn schoenen en voelde ik op iedere begintel van een nieuwe milonga de glimlach dagen. Ik heb het gevoel “niet stil te kunnen blijven op muziek” nooit zó letterlijk gevoeld. Ik heb geleerd mij altijd te gedragen, maar vrijdag was dat toch even moeilijk. Ik kan niet wachten tot ik mijn tenen weer in mijn dansschoenen mag knellen en Dominique het denkwerk voor me doet!

Maar eerst, nog een maand, Roma!

  • Comments(0)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post37

Pausbezoek

algemeenPosted by Anne-Sophie Wed, January 16, 2008 20:12:25

Deze morgen was de universiteit nog meer dan anders een rommeltje. Doorregende (en dus uiterst glibberige) klodders affiche, spandoeken en politielint verhinderden mij om voor de laatste keer in mijn leven (Dio!) om 8uur naar de les te gaan. Gisteren zou de paus naar de universiteit komen, en dat had voor een complete chaos gezorgd. Het bezoek was nog maar net bekend, of de menigte die verheugd hoorde te zijn, begon haar protestacties. Rosa verdedigde gisteren, toen we naar het journaal keken, de tegenstanders van het pausbezoek. De universiteit is een plaats van wetenschap, die toegankelijk moet zijn voor iedereen en geen religieuze of politieke ideologie mag hebben. Ik kon me daarin best vinden. De prof van Middeleeuws Latijn bracht me vandaag in de war. “We hebben de universiteit te danken aan een paus, de pausen betaalden de eerste proffen. Bovendien wil hij de universiteit niet claimen, net zoals hij dat heeft, heeft ook een Rabi het recht hier morgen te komen spreken.” Maar was de scheiding van Kerk en staat dan geen goede zaak geweest, en zou het niet een beetje verkeerd óverkomen naar moderne normen, om Benedictus XVI te ontvangen op La Sapienza? Ik twijfelde, maar de hele klas leek het overtuigd met de professor eens. Met het examen in het vooruitzicht, hield ik dan ook mijn mond. Maar als de verzamelde pers aan de uitgang mij had tegengehouden, had ik echt niet meer geweten wat te zeggen.

  • Comments(2)//anne-sophie.vanwesemael.eu/#post36
Next »